می دانم که روزی راحت و آزاد می میرم
نه مجنونم نه خسرو همچنان فرهاد می میرم
ومی دانی که بی تو زیر این طوفان تنهایی
شبی تنهای تنها در حصار باد می میرم
اگر عمری سکوت من کلید حرفهایم شد
درآن یک لحظه با دنیایی از فریادمی میرم
فلانی عاقبت بنگر که در تنهایی یک شب
رها و عاشق و آزاده و آباد می میرم
وآخر خوب می بینی تو می مانی و می بینی
که من در گوشه ای از نا کجا آباد می میرم
شبيه قطره باراني که آهن را نمي فهمد
دلت فرق رفيق و فرق دشمن را نمي فهمد
نگاهي شيشه اي دارم به سنگ مردمک هايت
الفباي دلت معناي « نشکن!» را نمي فهمد
هزاران بار ديگر هم بگويم « دوستت هستم»
کسي معناي اين حرف مبرهن را نمي فهمد
من ابراهيم عشقم مردم اسماعيل دل هاشان
محبت مانده شمشيري که گردن را نمي فهمد
چراغ چشمهايت را فانوس راهم کن
نگاهم فرق شب با روز روشن را نمي فهمد
دلم خون است تا حدي که وقتي از دوستی مي گويم
فقط يک روح سرشارم که اين تن را نمي فهمد
براي خويش دنيايي شبيه آرزو دارم
کسي من را نمي فهمد، کسي من را نمي فهمد
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم
*** *** ***
شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم
*** *** ***
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنانم که شنفتن نتوانم
*** *** ***
چون پرتو ماه آیم و چون سایه ی دیوار
گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم
*** *** ***
دور از تو من سوخته در دامن شبها
چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم
*** *** ***
ای چشم سخنگو ،تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم.
"شفیعی کدکنی"
دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند .
***
دلم برای کسی تنگ است
که همچون کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را
ـــــ نثار من می کرد.
***
دلم برای کسی تنگ است
که ازشمال ترین شمال
و در جنوب ترین جنوب
همیشه و در همه جا وجودش سبز بود
ـــــ آه با که بتوان گفت
که بود با من و
ــــ پیوسته نیز بی من بود
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
کسی ...
ــــ دگر کافیست.
